Van Porto Santo naar Santa Marta

De laatste kratten gaan aan boord bij Porto Santo: vers fruit en groente, water, voorraad voor weken op zee. Lijnen worden opgeschoten, zeilen klaargemaakt, en de heuvels van het eiland zakken weg achter de horizon terwijl Ide Min de open zee opzoekt. Het is maart 2025, en de koers ligt naar het westen en dan zuidwesten, in één keer door naar Santa Marta aan de Caribische kust van Colombia. Onderweg wordt nergens aangelegd.

Een paar dagen later vindt het schip de noordoostelijke passaatwinden (trade winds), dezelfde wind die hier al eeuwenlang volschepen en schoeners over deze oceaan draagt. De motor blijft stil. Onder werkzeil valt Ide Min in het gestage, rollende ritme van een oversteek op de trade winds: wachten wisselen, het kielzog loopt wit en gelijkmatig af, en de horizon houdt dagenlang niets dan water.

Een oceaan onder zeil kent geen kortere weg. De oversteek duurt weken, geen dagen, en de bemanning leeft ernaar: koken, wacht lopen, herstellen wat stuk gaat, lezen in de schaduw die de zeilen bieden. De voorraad die bij Porto Santo aan boord ging, wordt gaandeweg opgemaakt terwijl de mijlen voorbijgaan. Land in zicht is hier geen eiland. Het is het vasteland: de bergen van de Sierra Nevada de Santa Marta die vooruit uit de nevel oprijzen, het hoogste kustgebergte ter wereld, lang voordat de kust zelf te zien is. Dan de luwte van de baai, en Santa Marta.

Het is een van de oudste manieren om lading over de Atlantische Oceaan te vervoeren, en een van de traagste. Voor de duur van de oversteek gaat het ook volledig onder zeil, de hele weg gedragen door dezelfde wind die hier altijd heeft gewaaid, in dezelfde richting, in hetzelfde seizoen.